Doorgaan naar hoofdcontent

Aftellen met de hoofdletter A

De vakantie staat voor de deur. Nog een weekje en dan zijn de jongens vrij en gaan de zes weken zomervakantie van start! En wat zijn we er aan toe zeg.. Niet alleen de jongens, ik ook. Als fulltime moeder met een drukke periode van zorgen om Hadassa en zeker ook om de jongens is mijn energie peil lager dan laag. Ik word elke ochtend wakker met het gevoel alsof ik nog maar net in slaap ben.

Op sommige momenten merk ik weer de impact die alles heeft gehad en her beleef ik momenten die erg verdrietig waren. Of waar ik boos over was. Voel ik me weer die onbegrepen moeder en vraag ik mezelf af waarom ik niet meer standvastig was..

Ik wil niet zeuren of zaniken.. en eigenlijk wil ik niet blijven oprakelen wat me zoveel zeer heeft gedaan. Maar het gebeurd gewoon.

Maar dit word geen zielige of meelijwekkende blog hoor. Wees gerust.

Ik wil gewoon even delen dat we hier erg aan het genieten zijn van het idee dat we straks even niets moeten. We ons kunnen verheugen op het bankhangen, relaxen, in het zwembadje dobberen, en alles doen op onze eigen tijd. Ben heeft helaas maar twee weken vakantie ( veel te kort als je het mij vraagt) waarvan we één weekje heerlijk weg gaan.
Tijd om te genieten van elkaar en waarschijnlijk veel te veel tijd voor de jongens om elkaar op de huid te zitten en mij gek te maken. Want tja...wees nou eerlijk, dat gebeurd toch gewoon?

Eigenlijk zijn zes weken veel te lang ;) Maar ook veel te lekker om in te laten korten. Dus we gaan volop in de relax modus en tellen de dagen af  totdat we in ons eigen bubbeltje mogen genieten van de waarschijnlijk voor mij veel te warme zomerdagen :)

Ik wens jullie allemaal een fijne en relaxte zomervakantie!




Oh yes, nog een halve dag werken en dan is het tijd voor een paar weken niksen…


Reacties

Populaire berichten van deze blog

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

24 december 2016 06:30

24 december 2016  06:30

( Het is een drukke nacht geweest alle kinderen een aantal keer wakker) 

* Hadassa begint te huilen ze heeft honger *

'Ben... ik kan niet meer..'

'Wat zeg je..?'

'Ik kan niet meer'

* Ben gaat uit bed om Hadassa een fles te geven, ik lig te snikken*

( Een kwartier later komt Ben weer boven) 

'Ze wil niet drinken..heeft alles weer uitgespuugd.'

* Ik pak haar over.. en zie dat ze erg veel moeite moet doen om te ademen. Haar hele lijfje beweegt mee*

'..........ik ga wel weer bellen..dit is niet goed.......'

* Huilend bel ik naar het ziekenhuis, we moeten langs komen*

Als verdoofd rij ik naar het ziekenhuis..morgen is het kerst, en ik weet nu al dat ze moet blijven*

( Na een kort onderzoek, ligt ze aan het zuurstof en monitor in het ziekenhuisbedje)

 Op het moment dat ik brak..te moe was... er genoeg van had. Moest ze weer naar het ziekenhuis.

Heer...geef mij uw kracht. Ik kan het niet alleen.  


Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…