Doorgaan naar hoofdcontent

Noodweer!

Ja..ik ben er zo één. Die klaagt bij te veel warmte. Als de zon te warm word..dus voor mij is dat boven de 22 graden zo iets. Dan echt,, ik kan er niet tegen.

Ik hou er van om zonder jas te buiten te lopen, het liefst het hele jaar door. Dus een beetje warm vind ik heus niet erg. Maar als ik nog voordat ik goed en wel wakker ben het zweet al van m'n voorhoofd kan vegen ben ik echt niet blij.

Waarom ik niet van warm weer houd?

1. Ik kan niks doen, want bij elke beweging word er energie uit m'n lichaam gezogen in de vorm van zweet. En juist die dag wil ik dan van alles!

2. Ik moet korte en 'blote' kleding aan om enige kans van overleven te hebben. En daar hou ik niet van ( iets met niet echt blij zijn met m'n lijf)

3. Als ik met dit weer moet auto rijden, ga     ik    KAPOT.   (lees: Geen airco. maar dan nog)

4. De kinderen gaan nog een tandje harder klagen.  ( en ja geef ze eens ongelijk?)

5. Ik moet een badje neerzetten voor de kinderen, in dat bloedhete weer dus. En dat bad drama    kennen we inmiddels allemaal.

6. Met een baby die je nog veel moet vasthouden is het gewoon alsof je in een sauna zit met een verwarming op je schoot.

7. De vliegen lijken ook ineens met meerdere familie leden te zijn dan ik in eerste instantie dacht.

8.Ik word er chagrijnig van ( de bovenstaande argumenten zijn daar de reden voor)


En er zijn gewoon mensen die 'genieten' van dit weer. Serieus die gewoon gaan liggen bakken onder die bal met lava, waarvan ik het idee heb dat hij een meter van af staat. Ik vind het bewonderenswaardig.

Echt.. ik zet geen stap buiten de deur, alleen voor het noodzakelijke. Ik probeer zo min mogelijk te bewegen en ik overweeg nu al om in een ijskoud bad te gaan liggen.

Een korte samenvatting: NOODWEER!


Reacties

Populaire posts van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…