Doorgaan naar hoofdcontent

Update Hadassa, mri scan

Afgelopen donderdag ( 9 maart) had Hadassa haar tweede mri scan. De eerste had ze toen ze..ehm... 2 weken oud was geloof ik. Toen lag ze als een klein poppetje helemaal ingewikkeld in doeken, oordoppen op en slapen maar. Dit keer was het heel anders. Nu was het een minder groot poppetje in doeken gepropt waar ze zich steeds uitwurmde..want ja mevrouw laat heeeeel duidelijk blijken als ze het ergens niet mee eens is. En ze was het nergens mee eens deze keer. Geen oordoppen, geen inbakerdoeken en al helemaal geen mri scan. Ze lag dus zo'n beetje 20 minuten te krijsen en met haar benen te trappen in witte buis die kneiter veel lawaai maakte.

Nou ik kan je zeggen dat je dat als moeder echt niet goed doet.
Ik ben niet echt een moeder die er niet tegen kan als haar kind huilt. Soms is dat nou eenmaal niet anders en moeten ze even huilen voor ze in slaap vallen . Of als ze een prikje krijgen oid, dat is nou eenmaal zo.

Maar dit.. vond ik wel pijnlijk, helemaal omdat je op de achtergrond de verpleegsters vrolijk zag lachen en ouwehoeren met elkaar. Waar ik alleen maar dacht HAAL MIJN KIND UIT DAT APPARAAT!! Maar  het is hun werk dus op zich.. ja. nou ja. Ik kon alleen maar een beetje proberen oogcontact te maken via een spiegeltje..maar dat hielp natuurlijk niks. Want ze had besloten dat ze dit vreselijk vond en dat niks haar van die gedachten kon brengen. Dus krijste ze door.

Natuurlijk kregen ze zo nooit alles in beeld. Ze bewoog veel te veel.. ik was enorm opgelucht toen de verpleegsters binnen kwamen en toch ook maar besloten dat dit niks meer werd. Ik snelde me naar haar toe. KLETSNAT van zweet...het droop over haar buik, van haar hoofdje...de doeken waren droog toen ze erin ging..nu kon je ze zo'n beetje uitwringen. Pff... dit was geen succes.

Eenmaal op het aankleedkussen en weer enigszins rustig, was daar weer de vrolijke Hadassa die ik zo graag zie. Een enorme lach op haar gezicht en druk bewegend met haar armen en benen. Hup In de maxicosi op naar huis. In de auto viel ze natuurlijk als een blok in slaap. En ik voelde aan alles in m'n lijf dat ik kapot was. Ik was toch behoorlijk zenuwachtig voor dit hele gedoe, blijkbaar terecht want het was toch wel een hmm.. tja, drama.

 Maar oké, ze hebben dus niet alles wat ze moesten hebben. Vind ik dat erg? Niet echt, ik had natuurlijk graag gezien dat ze lekker sliep en huppa klaar is kees. Ik was eigenlijk niet eens vóór de eerste mri scan dus die tweede vond ik ook niet echt nodig. Ik geloof dat ik ergens halverwege deze maand een gesprek heb met de neuroloog, dus ik ben wel benieuwd wat zij er van gaat zeggen en wat ze wél hebben kunnen zien.

 Als er nog een derde scan moet komen denk ik dat ik daar vriendelijk voor bedank. Er is nooit echt iets duidelijks uit alle onderzoeken gekomen na haar geboorte, en ze doet het ontzettend goed. Ze had gewoon de enorme pech dat ze het rs virus kreeg en daarna nog een virus waardoor ze zich in die periode amper heeft kunnen ontwikkelen....maar ze klets, kwijlt en rolt om als iedere baby van bijna een halfjaar. Dus ik maak me niet zo'n zorgen, en ben gewoon erg trots op ons kleine meisje met haar sterke willetje.




Reacties

Populaire posts van deze blog

Terugblik, en zoveel dankbaarheid.

Nog ongeveer twee maanden en dan word Hadassa één jaar.

Ik blader regelmatig door alle foto's van het prille begin. Van dat ik zwanger was en de heftige momenten daarna. Draadjes aan haar hoofd. Infuusjes, plakkers op haar borst. Een aantal weken later aan de beademing..negen weken oud. Het doet me zoveel pijn.

 En vraag me soms wel eens af waarom? En tegelijkertijd, waarom niet? Waarom zou ons dit niet overkomen en een ander wel?

Nog elke dag merk ik aan alles dat het zo zwaar was. Maar toch zijn we er door heen gekomen. We zijn gedragen. We werden gedragen door gebeden, Hadassa werd gedragen door gebeden. Op de handen van God is ze gedragen. Wordt ze gedragen.


Ik ben dankbaar voor alle gebeden die er gebeden zijn. En iedereen die om ons heen heeft gestaan.

Wat ben ik dankbaar dat we ons mogen vasthouden aan een Vader die ons onvoorwaardelijk liefheeft. Die mij ziet in al mijn verdriet en worstelingen en al mijn fouten en toch zegt, dat Hij niets liever wil dan Zijn armen om mij …

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

Ik hoop voor jou, voor mij, voor iedereen

Een blog schrijven over geen tranen meer hebben... vervolgens diezelfde dag een aantal flinke huilbuien te hebben. De muur die ik steeds blijf bouwen om mezelf te beschermen tegen nog meer verdriet werkt toch niet helemaal zoals ik graag zou willen.

En waarom? Omdat Jezus in mijn hart woont.. Hij breekt mijn muur steeds af.. Hij wil mij troosten. Hij is het die mij de kracht om geef door te gaan. Die mij wil helpen en steeds zegt, Stefanie je hoeft het niet alleen te doen. Hoe fijn is dat? Soms vind ik het niet fijn, ik wil niet huilen, ik wil niet voelen wat ik steeds voel als ik moet kiezen tussen thuis blijven bij Ben en de jongens of naar Hadassa gaan. Maar ik mag weten dat Hij er is om te helpen.

In dit nieuwe jaar, vind ik dat mijn Hemelse Vader veel meer credits verdient dan dat ik Hem dit afgelopen jaar heb gegeven. Alles wat Hij had, gaf Hij voor mij. Waarom zou ik dan niet alles geven wat ik heb? Waarom zou ik mijn handen dan niet vaker vouwen ? Vaker de bijbel open slaan? I…