Doorgaan naar hoofdcontent

Update Hadassa, mri scan

Afgelopen donderdag ( 9 maart) had Hadassa haar tweede mri scan. De eerste had ze toen ze..ehm... 2 weken oud was geloof ik. Toen lag ze als een klein poppetje helemaal ingewikkeld in doeken, oordoppen op en slapen maar. Dit keer was het heel anders. Nu was het een minder groot poppetje in doeken gepropt waar ze zich steeds uitwurmde..want ja mevrouw laat heeeeel duidelijk blijken als ze het ergens niet mee eens is. En ze was het nergens mee eens deze keer. Geen oordoppen, geen inbakerdoeken en al helemaal geen mri scan. Ze lag dus zo'n beetje 20 minuten te krijsen en met haar benen te trappen in witte buis die kneiter veel lawaai maakte.

Nou ik kan je zeggen dat je dat als moeder echt niet goed doet.
Ik ben niet echt een moeder die er niet tegen kan als haar kind huilt. Soms is dat nou eenmaal niet anders en moeten ze even huilen voor ze in slaap vallen . Of als ze een prikje krijgen oid, dat is nou eenmaal zo.

Maar dit.. vond ik wel pijnlijk, helemaal omdat je op de achtergrond de verpleegsters vrolijk zag lachen en ouwehoeren met elkaar. Waar ik alleen maar dacht HAAL MIJN KIND UIT DAT APPARAAT!! Maar  het is hun werk dus op zich.. ja. nou ja. Ik kon alleen maar een beetje proberen oogcontact te maken via een spiegeltje..maar dat hielp natuurlijk niks. Want ze had besloten dat ze dit vreselijk vond en dat niks haar van die gedachten kon brengen. Dus krijste ze door.

Natuurlijk kregen ze zo nooit alles in beeld. Ze bewoog veel te veel.. ik was enorm opgelucht toen de verpleegsters binnen kwamen en toch ook maar besloten dat dit niks meer werd. Ik snelde me naar haar toe. KLETSNAT van zweet...het droop over haar buik, van haar hoofdje...de doeken waren droog toen ze erin ging..nu kon je ze zo'n beetje uitwringen. Pff... dit was geen succes.

Eenmaal op het aankleedkussen en weer enigszins rustig, was daar weer de vrolijke Hadassa die ik zo graag zie. Een enorme lach op haar gezicht en druk bewegend met haar armen en benen. Hup In de maxicosi op naar huis. In de auto viel ze natuurlijk als een blok in slaap. En ik voelde aan alles in m'n lijf dat ik kapot was. Ik was toch behoorlijk zenuwachtig voor dit hele gedoe, blijkbaar terecht want het was toch wel een hmm.. tja, drama.

 Maar oké, ze hebben dus niet alles wat ze moesten hebben. Vind ik dat erg? Niet echt, ik had natuurlijk graag gezien dat ze lekker sliep en huppa klaar is kees. Ik was eigenlijk niet eens vóór de eerste mri scan dus die tweede vond ik ook niet echt nodig. Ik geloof dat ik ergens halverwege deze maand een gesprek heb met de neuroloog, dus ik ben wel benieuwd wat zij er van gaat zeggen en wat ze wél hebben kunnen zien.

 Als er nog een derde scan moet komen denk ik dat ik daar vriendelijk voor bedank. Er is nooit echt iets duidelijks uit alle onderzoeken gekomen na haar geboorte, en ze doet het ontzettend goed. Ze had gewoon de enorme pech dat ze het rs virus kreeg en daarna nog een virus waardoor ze zich in die periode amper heeft kunnen ontwikkelen....maar ze klets, kwijlt en rolt om als iedere baby van bijna een halfjaar. Dus ik maak me niet zo'n zorgen, en ben gewoon erg trots op ons kleine meisje met haar sterke willetje.




Reacties

Een reactie plaatsen

Populaire berichten van deze blog

Ik ben er klaar voor

Hoi!

Nadat ik Ruben had gekregen, was ik meteen gewend aan het moeder zijn van een jongen. Al had ik nooit gedacht een zoon te krijgen. Toen daarna Boaz kwam was ik opnieuw erg blij dat het weer een jongetje was. En bij Gideon hoopte ik opnieuw op een zoon. En tadaa..drie prachtige lieve jongens.

Dat ik liever zoons wilde kwam natuurlijk niet zomaar uit het niets. Ik was bang... bang om moeder te zijn van een meisje. Ze zijn ..zo anders...zo kwetsbaar..zo.. ik weet het niet ik was gewoon altijd bang. Hoe bescherm ik haar voor deze wereld en alle slechte invloeden. Hoe zorg ik ervoor dat ze zichzelf mooi vind en van zichzelf houdt?

Ik heb het ook absoluut  met de jongens..maar toch anders. Ik vertel ze elke dag hoe blij ik met ze ben. Hoe mooi ze zijn en hoeveel ik van ze houd. Het gaat eigenlijk vanzelf, ik voel zoveel liefde voor ze dat ik het ze wel moet zeggen. Ik ben trots op ze, gek op ze. En zou ondanks al hun wilde buien, boze blikken en geschreeuw geen moment meer zonder ze wi…

'Mag ik dit wel voelen en vinden'?

Best wel een beetje gefrustreerd opgestaan vanmorgen.. nou ja al een aantal morgens...

Wist ook eigenlijk niet of ik wel of niet moest bloggen over dit onderwerp... maar ik moet het even kwijt.

Sinds Hadassa er is hebben we weinig moment van genieten en rust gekend. En dat is niet erg ( ik wil echt niet zaniken) het was/is nu eenmaal zo. Het is gewoon hectisch met het hele ziekenhuis gebeuren steeds, en nu ze weer thuis is kunnen we weer soort van rustig aan doen. Maar er hangt toch altijd een wolkje met angst en onzekerheid boven ons.

En wat me dan zo ontzettend stoort is dat iedereen wat wil van ons..van Hadassa, 'ik wil haar vasthouden, kussen, knuffelen'. Iedereen heeft een mening over wat wel en niet goed is voor haar. Wat er nu toch allemaal met haar aan de hand is. Er kan niet genoeg gespeculeerd worden.

Maar weetje, het is onze dochter... Wij willen haar vasthouden, knuffelen en kussen. Wij hebben amper van onze eigen dochter kunnen genieten onze jongens van hun zusje …

24 december 2016 06:30

24 december 2016  06:30

( Het is een drukke nacht geweest alle kinderen een aantal keer wakker) 

* Hadassa begint te huilen ze heeft honger *

'Ben... ik kan niet meer..'

'Wat zeg je..?'

'Ik kan niet meer'

* Ben gaat uit bed om Hadassa een fles te geven, ik lig te snikken*

( Een kwartier later komt Ben weer boven) 

'Ze wil niet drinken..heeft alles weer uitgespuugd.'

* Ik pak haar over.. en zie dat ze erg veel moeite moet doen om te ademen. Haar hele lijfje beweegt mee*

'..........ik ga wel weer bellen..dit is niet goed.......'

* Huilend bel ik naar het ziekenhuis, we moeten langs komen*

* Als verdoofd rij ik naar het ziekenhuis..morgen is het kerst, en ik weet nu al dat ze moet blijven*

( Na een kort onderzoek, ligt ze aan het zuurstof en monitor in het ziekenhuisbedje)

 Op het moment dat ik brak..te moe was... er genoeg van had. Moest ze weer naar het ziekenhuis.

Heer...geef mij uw kracht. Ik kan het niet alleen.