dinsdag 14 maart 2017

Update Hadassa, mri scan

Afgelopen donderdag ( 9 maart) had Hadassa haar tweede mri scan. De eerste had ze toen ze..ehm... 2 weken oud was geloof ik. Toen lag ze als een klein poppetje helemaal ingewikkeld in doeken, oordoppen op en slapen maar. Dit keer was het heel anders. Nu was het een minder groot poppetje in doeken gepropt waar ze zich steeds uitwurmde..want ja mevrouw laat heeeeel duidelijk blijken als ze het ergens niet mee eens is. En ze was het nergens mee eens deze keer. Geen oordoppen, geen inbakerdoeken en al helemaal geen mri scan. Ze lag dus zo'n beetje 20 minuten te krijsen en met haar benen te trappen in witte buis die kneiter veel lawaai maakte.

Nou ik kan je zeggen dat je dat als moeder echt niet goed doet.
Ik ben niet echt een moeder die er niet tegen kan als haar kind huilt. Soms is dat nou eenmaal niet anders en moeten ze even huilen voor ze in slaap vallen . Of als ze een prikje krijgen oid, dat is nou eenmaal zo.

Maar dit.. vond ik wel pijnlijk, helemaal omdat je op de achtergrond de verpleegsters vrolijk zag lachen en ouwehoeren met elkaar. Waar ik alleen maar dacht HAAL MIJN KIND UIT DAT APPARAAT!! Maar  het is hun werk dus op zich.. ja. nou ja. Ik kon alleen maar een beetje proberen oogcontact te maken via een spiegeltje..maar dat hielp natuurlijk niks. Want ze had besloten dat ze dit vreselijk vond en dat niks haar van die gedachten kon brengen. Dus krijste ze door.

Natuurlijk kregen ze zo nooit alles in beeld. Ze bewoog veel te veel.. ik was enorm opgelucht toen de verpleegsters binnen kwamen en toch ook maar besloten dat dit niks meer werd. Ik snelde me naar haar toe. KLETSNAT van zweet...het droop over haar buik, van haar hoofdje...de doeken waren droog toen ze erin ging..nu kon je ze zo'n beetje uitwringen. Pff... dit was geen succes.

Eenmaal op het aankleedkussen en weer enigszins rustig, was daar weer de vrolijke Hadassa die ik zo graag zie. Een enorme lach op haar gezicht en druk bewegend met haar armen en benen. Hup In de maxicosi op naar huis. In de auto viel ze natuurlijk als een blok in slaap. En ik voelde aan alles in m'n lijf dat ik kapot was. Ik was toch behoorlijk zenuwachtig voor dit hele gedoe, blijkbaar terecht want het was toch wel een hmm.. tja, drama.

 Maar oké, ze hebben dus niet alles wat ze moesten hebben. Vind ik dat erg? Niet echt, ik had natuurlijk graag gezien dat ze lekker sliep en huppa klaar is kees. Ik was eigenlijk niet eens vóór de eerste mri scan dus die tweede vond ik ook niet echt nodig. Ik geloof dat ik ergens halverwege deze maand een gesprek heb met de neuroloog, dus ik ben wel benieuwd wat zij er van gaat zeggen en wat ze wél hebben kunnen zien.

 Als er nog een derde scan moet komen denk ik dat ik daar vriendelijk voor bedank. Er is nooit echt iets duidelijks uit alle onderzoeken gekomen na haar geboorte, en ze doet het ontzettend goed. Ze had gewoon de enorme pech dat ze het rs virus kreeg en daarna nog een virus waardoor ze zich in die periode amper heeft kunnen ontwikkelen....maar ze klets, kwijlt en rolt om als iedere baby van bijna een halfjaar. Dus ik maak me niet zo'n zorgen, en ben gewoon erg trots op ons kleine meisje met haar sterke willetje.




1 opmerking: