Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Positieve woorden, in deze harde wereld.

De fysio stapt de deur uit. En er valt toch wel een  last van m'n schouders.
Ze was tevreden. Hadassa gaat vooruit. Gewoon op haar eigen tempo dat wel. Maar ze gaat vooruit.

Ik wil me eigenlijk geen zorgen maken over haar ontwikkeling. Het komt zoals het komt. Zorgen maken het niet makkelijker. Maar soms vind ik het wel eens lastig.

Want het is gewoon zo dat je graag wilt, dat je kindje zich 'normaal' ontwikkeld. De dingen op de juiste manier doet. Dat is niet alleen als baby zo, maar ook als ze ouder zijn. Je wilt gewoon graag dat je kindje niet 'anders' is dan de rest.
Je kan hard roepen : het maakt niet uit hoe hij/zij is. Voor mij is het goed genoeg!
En dat doe ik ook, en niet alleen Hadassa. Al mijn kinderen. Voor mij zijn ze goed genoeg.

En als ze nou ook alleen maar met mij en Ben te dealen zouden hebben. Is er niks aan de hand. Maar de hele wereld kijkt mee over hun schouders. En je valt al heel snel buiten de groep.

Voor mij voelt het soms heel dubbel als …
Recente posts

Stefanie je bid voor een wasmachine?? Serieus?

Toen ik zaterdag aan het eind van de middag de zoveelste was uit de wasmachine wilde halen. Was het nog drijfnat.. hmm vast niet goed gecentrifugeerd. Het filter even checken, en een extra rondje centrifugeren. Ik liep weer naar beneden en na een kwartiertje wilde ik de was in de droger mikken.

Nog zeiknat?! Zucht. Dit keer blijf ik er even bij staan. Check het filter opnieuw en zet hem weer op centrifugeren. Ja, hij doet het toch echt? Althans hij begint met pompen. Hij draait twee rondjes om vervolgens tien minuten  gewoon niks meer te doen. 

Hij is kapot.

Een gezin van zes, zonder wasmachine. Oké, geen ramp. We gaan morgen naar m'n schoonouders dan neem ik de was wel mee en draai ik er daar zo veel mogelijk door.
Hm... gisteravond plaste Gideon in z'n broek en Hadassa spuugde der hele outfit onder. Dan is het toch wel heel erg fijn als je moeder dichtbij woont die het wasje komt halen en wil wassen.

Ik had in paniek kunnen raken. Dat deed ik drie jaar geleden toen onze wasm…

Als christen is je leven echt niet altijd rozengeur en maneschijn

Toen ik deze blog begon was het eigenlijk als uitlaatklep. Gewoon opschrijven wat ik mee maak en hoe ik dingen beleef. Dat is het nog steeds, als iets me hoog zit wil ik het van me afschrijven. Dat helpt mij vaak om dingen in een ander licht te zien. En een fijne reactie van iemand daar weer op doet mij goed!

Naarmate de tijd verstreek, ging ik wat minder schrijven, heel onregelmatig. En heb ik vaak op het punt gestaan om te stoppen met mijn blog. Want tja, zo bijzonder is mijn leven niet toch? Wat heb ik nu eigenlijk te vertellen wat werkelijk boeiend is?!

Toen, ja en dan komen we toch weer uit bij Hadassa. Want daar schrijf ik  nooit over ;)  

In die zwangerschap ben ik mezelf heel vaak tegen gekomen. Moest ik veel leren. En in de periode na de zwangerschap nog veel meer. Nare ervaringen, pijnlijke momenten leren mij dingen. Ik heb bijvoorbeeld geleerd dat ik voor mezelf mag opkomen. Ik heb geleerd dingen uit te spreken ook al vond ik het super spannend/eng.

Maar bovenal heb ik gelee…

Geduld

Terwijl ik Hadassa een banaan aan het geven ben, zijn de jongens druk in de weer op de Wii U. Ze zijn gezellig met z'n drieën bezig. Dat komt niet heel vaak voor dus ik geniet er extra van. Want voor je het weet gaan ze elkaar  te lijf met een wii afstandsbediening en komt de één na de ander bij me want 'hij heeft mij pijn gedaan' en 'hij houdt zich niet aan de regels'. 

Hadassa draait zich af en toe om, om te bekijken wat haar grote broers doen want de geluiden die ze maken zijn hard en interessant.

Ben is bezig een stukje muur in de wc te verven. Af en toe loop ik even bij hem langs en voel ik trots zo van 'dat is mijn man'. Ik geef hem (ongevraagd)  allerlei tips ( omdat ik alles altijd veel te lang vind duren) kun je niet beter zus of zo?   Nee ik vind het prima zo, dit vind ik handig.

Ik druip af.

Ik vind het altijd zo bewonderings- waardig hoe veel geduld hij heeft. Waar ik altijd alles afraffel. Het voor iedereen wel even 'beter en sneller'  …

Baby steps. Zeg maar.

Na dat we sinterklaas hebben uitgezwaaid is de rust hier weer enigszins terug gekeerd. Ik heb denk ik zolang als ik mij kan herinneren nog nooit op een andere dag dan vijf december pakjes avond gevierd. Maar de jongens. Echt het was niet te doen. En dat had ons doen besluiten om het toch maar eerder te vieren. Voor de jongens kwam het echt als een verrassing want we hadden een kalender met stickers hangen en sinterklaas kwam twee nachtjes te vroeg.  Ze hadden zelf al hele theorieën waarom hij nu al was gekomen.  Van 'Hij was vast in de war, het was in de war piet'  en 'Hij kwam vast eerder omdat papa moest werken op pakjesavond'.  Zo loste het zichzelf mooi op. 
Het was een fijne middag/avond. En de jongens zijn ontzettend verwend. Hadassa snapte er niks van en liet het allemaal maar gebeuren. Heerlijk moment zo..m'n hele gezin zo bij elkaar. Ik ben dan echt tot over m'n over verliefd op hen allemaal. 
Ik geniet van de rust die er nu heerst. En heus..de jongen…

Blijven ademen. En doorgaan.

Één december. 

Deze eerste dag van de maand december maakt meer verdrietige gevoelens los dan ik zou willen. Want alhoewel ik naar pakjes avond uit kijk als een kind met veel te veel suiker op. Ben ik me er ook wel degelijk van bewust dat ik vorig jaar rond deze tijd met Hadassa in het ziekenhuis zat. Geen pakjesavond voor haar. En hoe schattig het ook was dat ze op 'haar' kamertje ook een klein cadeautje kreeg..was ze niet thuis bij ons. 
Evenals de kerst dagen en oud en nieuw. De avond voor kerst werd ze weer opnieuw opgenomen. En ja, er bekruipt mij echt een gevoel van...'het zal toch niet weer...' Wat er ook op wijst dat het allemaal nog vers in mijn geheugen zit. En ik zou het graag anders willen. Een schop onder m'n kont. 
Ze is er toch nu? Ze is er toch gewoon bij? Zet je er over heen. 
Maar dat lijkt toch makkelijker gezegd dan gedaan. 
Het doet me nog té veel om echt relaxt te zijn. 
Blijven ademen. En doorgaan. 
Ogen omhoog.

Talen van de liefde

Talen van de liefde. Er zijn er vijf.


Lichamelijke aanraking ( Knuffels, een aai over de bol, schouderklopje, een kus)Positieve woorden ( Wat zie je er mooi uit, goed je best gedaan, ik ben trots op je)Tijd en aandacht ( Spelletjes spelen, samen wandelen, naar de film)Cadeaus ( Die spreekt wel voor zich ;)  ) Dienstbaarheid ( Kamer opruimen, lievelingseten maken, afwassen) Iedereen heeft een eigen liefdes taal. Een moedertaal ( dus de taal die we het meest spreken) en daarnaast kan je er nog één hebben. Die taal spreek je om je liefde te uiten, en tegelijkertijd is het de taal waarvan je hoopt dat die beantwoord wordt. Dus mijn moedertaal is bijv.. positieve woorden. Ik spreek veel positieve woorden uit naar Ben en de kinderen. Maar ik vind ( heb het nodig) het fijn als zij ook positieve woorden tegen mij zeggen. Als dat niet gebeurd kan je, je behoorlijk rot voelen. En kan dat best wel problemen veroorzaken. En als het wel gebeurd word je liefdes tank lekker gevuld. 

Ik hoop dat je een…